Αναρτήσεις

ας έχουν

Oι κατοικούντες τα βουνά
Oι τραχείς σαν πέτρες
Δωρικοί και λιγομίλητοι

Οι αναμετρημένοι με τον ήλιο
Με το αγκωνάρι
Και με το πουρνάρι

Οι ομοιόθερμοι ξερακιανοί
Οι των όφεων κληρονομούντες
Άνευ ελπίδας αλλαγής δέρματος

Οι αείποτε φιλοσοφούντες την επιβίωση
Και μηδέποτε επιβιώσαντες την φιλοσοφία,
Ας έχουν την υγειά τους.

ζαβολιά

Θα έγινε
καθώς σ' αγκάλιαζα.
Είχες ένα κολιέ
ψεύτικα μαργαριτάρια.
Θυμάμαι που σκόρπισαν
και τα μάζευα.
Τα περνούσα
σε μια κλωστή.
Άτσαλα σου 'φτιαξα
έναν κόμπο στο λαιμό.
Γελούσες πλατιά
χαϊδεύοντάς μου το κεφάλι.

Βρήκα ένα προχθές
στο συρτάρι σου.
Και θάμπωνε...
όλο θάμπωνε το βλέμμα.

ένα χαϊκού

Εδώ και κλαίνε
Της έκδοσης τα φράγκα
Δυο ποιητάδες.

26/4/2018 Στιγμές

ο βρεμένος στη βροχή

Έτρεχες με τη μηχανή.
Στην πορεία σκότωνες τους προορισμούς σου.
Κάθε χάντρα του κομπολογιού σου
Και μια προσευχή―
Γλίστραε απ’ τη σέλα στους τροχούς σου.

Έτρεχες για την εξοχή.
Άδειος ένας χάρτης τύλιγε τους τόπους.
Μίλια από πόλεις κι από ανθρώπους
Σ’ έπιασε βροχή―
Μουσκεμένο ως μέσα στην ψυχή.
24/4/2018 Αλλιώς

κάτι της μνήμης

Μέρες πριν τις Πανελλήνιες,
ο λυκειάρχης αυστηρός
στέκει στην πόρτα.
“Ο χρόνος μετά…” μας λέει
σοβαρά.

Κάτι σχολεία γκρεμίσματα,
κάτι της μνήμης παιχνιδίσματα,
ανόητα,
φριχτά ξεγελασμένοι.
6/4/2018 Αποτυπώματα

Τυμφρηστός

Όσο το όπλο σου βαστάς
Στο χέρι δε σε βάζουν.
Κάθε καλύβι που περνάς
Σπόρους στο διάβα σου σκορπάς
Σαν άγιος φεγγοβολάς
Κι οι χωρικοί σου τάζουν.

της μοναξιάς καλή συνέχεια

Κι εσύ που με καμάρι την υψώνεις
Κι εσύ που οργισμένος την πατάς
Κι εσύ που με διαβεβαιώνεις...
Κάποια σημαία ακολουθάς.

Κάπου, οπωσδήποτε, πρέπει ν’ αρέσεις
Την επιβράβευση κι εσύ επιζητάς.
Σε μάθανε να ζεις με τις προσθέσεις
Μα ν’ αποστρέφεσαι το πλην της μοναξιάς.

13/4/2018 Στιγμές